Vibrato of non-vibrato

Muziek Sabat

PERGOLESI: Stabat Mater, Laudate pueri, Confitebor tibi Domine. Julia Lezhneva, Philippe Jaroussky. I Barocchisti, Diego Fasolis. Erato 3191472 7.

Het Stabat Mater van Pergolesi is een van de meest bekende composities uit de barok, en bovendien een van de meest vaak opgenomen. Met de haast ontelbare versies die al bestaan, zou je je afvragen wat de aanleiding voor nog een nieuwe kon zijn, maar de reden kan in twee woorden worden samengevat: Philippe Jaroussky. De populariteit van de Franse countertenor viert momenteel hoogtij, dus zal er geen gebrek aan belangstelling voor deze nieuwe opname zijn. In zijn geheel is dit een goed samengesteld programma, want de twee vesperpsalmen (van de slechts drie overgeleverde door deze zeer jong gestorven componist) die als aanvulling dienen, zijn heel aantrekkelijk en beduidend anders in karakter dan de droevige Stabat Mater. Alle drie de werken vragen om twee solisten, en in dit geval is de solistenpartner van Jaroussky de Russische sopraan Julia Lezhneva, die al een ervaren baroksoliste werd op de tedere leeftijd van 24 jaar. Lezhneva lijkt hier op een jongensachtiger manier te zingen dan in andere opnames van haar die ik heb gehoord. Eigenlijk is het een beetje eigenaardig dat het juist de sopraan is die elk spoor van vibrato uit haar stem verbannen heeft, terwijl de countertenor non-vibrato alleen als een incidenteel effect gebruikt. Maar de combinatie van de stemmen is voor het grootste deel geslaagd, en zij zingen op een zeer stijlvolle manier. Zij krijgen niet zoveel kans om hun grote vaardigheid in coloratuur te tonen, maar laten wel een overdaad aan mooie legatolijnen horen.

Een paar kanttekeningen: ik ben niet zo gecharmeerd door het soms kakelend geluid dat Jaroussky in de hoogte produceert en ik zag liever dat de trillers van Lezhneva niet zo geaspireerd waren. Het Italiaanse ensemble I Barocchisti onder leiding van zijn directeur Diego Fasolis is een zeer capabele groep die altijd met veel verve en overgave speelt. Fasolis is een enthousiaste maar lang niet altijd subtiele dirigent, met een neiging tot overdreven effecten. Het resultaat in het Stabat Mater is dat heftige emotie in de tekst vaker wel dan niet door ronduit afgebeten, stampende articulatie in de strijkers wordt weergegeven. Voor een keer is dat wel acceptabel, maar in deze mate wordt het op den duur wat vermoeiend. Sommige tempi in dit meerdelige werk zijn ook te snel en opgefokt. Gelukkig doet Fasolis het in de psalmen rustiger aan en deze stukken krijgen de kans hun charmes op een evenwichtigere manier te kunnen ontplooien. Het koor van de Zwitsers-Italiaans radio, licht en jong van karakter, doet zijn werk goed en klinkt alsof het geniet van de slotfuga van Laudate pueri, voor mij de mooiste track op deze disc, die verder heel mooi en transparant is opgenomen.

Tekst: David Barick