Sletten, lolita’s en dekhengsten

Foto Column Semira

De Libanese auteur Rabih Alameddine beschrijft in zijn jongste roman An Unnecessary Woman een bejaarde boekverkoper, die terugkijkt op haar leven. Op een goed moment laat hij haar de Ierse dichter William Butler Yeats citeren:  “The tragedy of sexual intercourse is the perpetual virginity of the soul.”  De tragiek van seksuele gemeenschap is de eeuwige maagdelijkheid van de ziel. et is een poëtische, raadselachtige uitspraak. Het suggereert dat het seksuele lichaam bezoedeld, geschonden is.

In een column voor de New York Times Book Review noemt de Pakistaanse schrijver Mohsin Hamid seks “pleasure-based data-transfer”.  Daarbij denk ik aan twee onafhankelijke datasystemen die op gelijkwaardige basis informatie uitwisselen. Puur voor de lol. Zo bekeken is het idee van maagdelijkheid volstrekt irrelevant.
Maagdelijkheid, besef je dan, doet er vooral toe als je redeneert in termen van bezit.  Een nieuwe auto is beter dan een gebruikte auto.

Zo komen we aan bij het idee van de slet. De slet is als een tweedehands auto. De Van Dale geeft als synoniem voor slet: een afgelikte boterham. Wat denk je bij een afgelikte boterham? “Getverdemme”, dat denk je. En: “Geef mijn portie maar aan Fikkie”.

Geen onbelangrijk detail: een slet is altijd een meisje. Dat zet de Van Dale er speciaal bij. Waarom dat zo is weten we wel, maar verzwijgen we liever. De lange geschiedenis van vrouwenonderdrukking, waarvan de sporen in onze opvattingen en cultuur nog lang niet zijn uitgewist, wordt door veel vrouwen gevoeld als een nederlaag.  Erover praten of lezen is vervelend, deprimerend en zo...niet sexy.

Goed, slaan we dat over. In haar documentaire Sletvrees voert Sunny Bergman een vriendin op die volgens eigen zeggen een slet is. Een heel leuke slet, blijkt, met niet alleen een onorthodox seksleven (voor een vrouw) maar ook een onconventioneel beroep (voor een vrouw). Ze is automonteur. Ooit hield ze een lijst bij van haar veroveringen, maar daar is ze bij de honderdzoveelste maar mee gestopt.  Het was overigens in deze documentaire dat ik een jongen de vergelijking hoorde maken tussen een gebruikte auto en een slet.

De vriendin van Sunny Bergman ontsnapt aan het alomaanwezige, vrouw-objectiverende oog door enthousiast en als vanzelfsprekend  terug te kijken.  Zo wordt ze van object tot subject. Het is de beste remedie, maar het lijkt makkelijker dan het is. Dit ‘terugblikken’ is ook wat Hilde van der Ploeg voorstelt in Blikken zonder blozen; de seksuele revolutie van de kijklustige vrouw (1995), een aardig boek dat helaas roemloos is verdwenen.

De vraag is of de seksuele revolutie van de kijklustige vrouw ooit heeft plaatsgevonden. Zien we daar iets van terug in de media? Komen die de kijklustige vrouw tegemoet? De jolige feministische onruststokers van de populaire website Jezebel denken van wel. Nou ja, in elk geval die ene keer, pas geleden, dat het online magazine Vice een modereportage bracht met daarin foto’s van anonieme, priapische jongemannen. Die fotoserie toonde geen gezichten, geen mode ook, maar het kruis van broeken met daarin – daar was geen twijfel over mogelijk – een stijve. 

Tracy Moore van Jezebel raakte bij het zien van al die knapenknotsen buiten zinnen van enthousiasme. In de eerste regel al gooit ze het woord revolutionair ertegen aan. Eindelijk, eindelijk kreeg de vrouw nu eens de man als seksobject voorgeschoteld, puur  voor haar genoegen.
Maar was dat nou echt zo?

De vrouw als lustobject komt bijna altijd verpakt in een dubbele boodschap: die van seksuele beschikbaarheid en passiviteit. Ze wordt opgediend als een smakelijk toetje, een traktatie. Een willekeurig recent voorbeeld zijn de blootfoto’s van Gigi Hadid, een piepjong model dat vooral bekendheid geniet als de dochter van het voormalige, Nederlandse model Yolanda Foster, tegenwoordig een van de ‘real Housewives of Beverly Hills.’ We zien Gigi poedelnaakt poseren in een dampende treincoupé: heet schouwspel! De kijker kan zich verlustigen aan een lekkere lolita die zonder eisen of verwachtingen lief terugkijkt. Smullen maar.

Maar wat we bij de ‘modereportage’ van Vice te zien krijgen is heel andere koek. De kijker bevindt zich in een heel andere positie. Zo kijkt zij recht tegen een erectie aan. Het gezicht van het model blijft buiten beeld; hij blijft anoniem. Het lijkt ook alsof de kijker zich lager bevindt. Verder verkeert het model niet alleen al in staat van paraatheid, hij brengt attributen mee die hem een (professionele) identiteit geven. Kwasten voor de kunstenaar, een boor voor de klusjesman, een gummiknuppel voor oom agent en we zien zelfs een jager met een groot mes.  Hij is, met andere woorden, nadrukkelijk een subject. Bovendien een subject dat duidelijk wat wil. Van jou.

Ja, hallo! Hier worden de rollen dus helemaal niet omgedraaid. Hier staat – om met de  volkskomiek André van Duin te spreken– een paard in de gang.
Foto Column Semira

Tekst: Semira Dallali
Beeld 1: Romeinse god van vruchtbaarheid, Piapus - altijd in staat van
paraatheid


een modereportage : hyperlink, Groin Gazing in Vice, photos by Claire Milbrath
http://www.vice.com/read/groin-gazin

Tracey Moore van Jezebel: hyperlink, This ‘Groin Gazing’ Fashion Spread Starring Boners Is Amazing in Jezebel, by Tracey Moore
http://jezebel.com/this-groin-gazing-fashion-spread-starring-boners-is-a-1533654336