Schoen genoeg

tweepaarX

Haute couture schoenenontwerper Christian Louboutin beweerde ergens op een website dat de pump – het soort schoenen waarin hij grossiert, met naaldhak en karakteristieke rode zool – de damesvoet in een ‘extatische’ positie manoeuvreert, wulps gestrekt en gewelfd. Zo’n standje wekt onbewust de lust op bij zowel de toeschouwer – met name de heteroman – en de draagster zelf. Op een andere website las ik, niet uit Louboutins mond, dat de rode zool een vergelijkbare signaalfunctie heeft als het felroze achterwerk van een baviaan: het schreeuwt paarbereidheid.

Ivanka Trump, de dochter van Humpty Trumpty, heeft een compleet zakenimperium uit de grond gestampt. Paris Hilton ging haar voor. Kapitaalkrachtige kids worden eerst model en beroemd dan wel berucht, creëren zodoende een ‘brand’ en vervolgens is het een kwestie van visjes uithangen – schoenen, mode, parfum – en de buit binnenhalen. Je doet het op je sloffen wanneer je vader hotelmagnaat en miljardair is.

De weken voor pakjesavond zette ik mijn schoen voor de kachel met een wortel erin voor het paard van Sint. ’s Ochtends was de wortel verruild voor suikergoed. Op een keer vond ik de wortel terug en lag er een envelop bij. De brief was geschreven op een uit mijn eigen schoolschrift gescheurd blaadje. Terwijl zuslief prinsheerlijk op pepernoten zat te malen, stond ik er verbouwereerd met een uitgedroogde wortel de zeikerige vermaningen van de Sint in het handschrift van mijn moeder tot me te nemen. Ik had schoen genoeg van die bebaarde zeurpiet.

May you live in interesting times. Dat is een apocrief, sarcastisch bedoeld Chinees gezegde. Interessante tijden staan ons zeker te wachten, nu die halve zool van een Donald Trump in het witte huis resideert. Paniek sloeg toe in mijn Facebook feed, de week van zijn verkiezing, onder het gros van mijn Amerikaanse vrienden. Al die vrienden, één uitgezonderd, zijn verwoed tegenstander. Alleen onder de journalisten die ik volg, zitten fans van The Combover Kid. Het zijn gasten die zich kanten tegen politieke correctheid, identity politics, het multi-culti gedachtengoed en, hoe kan het anders, het feminisme. Want laten we wel wezen: het zijn uiteindelijk altijd weer de betweterige wijven die de mensheid in het onheil storten.

De bezorgdheid leidde tot discussies over ‘zelfzorg’. Onder het geweld van Amerikaanse demagogie, Russische manipulaties en door Balkan jongeren gefabriceerd nepnieuws, klonk de roep het luidst om zich maar helemaal aan de ontwikkelingen te onttrekken. Ik voelde die aandrang zelf al langer. Wat had het nog voor zin jezelf ermee te kwellen terwijl je machteloos staat? Belangrijker leek het je dit af te vragen: gaan we lachend of huilend ten onder?

Het antwoord was snel gegeven. De Facebook voederbak stroomt nu vol met de puike prestaties van thuis-chef en zondagsdichter, de vertederende memento’s van poezenonderdaan en hondenvriend, en leutige memes en andere ongein, inclusief een constante aanwas van politieke spot, met als favoriet mikpunt de inmiddels aangetreden Hairforce One. Als het maar in jezusnaam niet het Midden-Oosten, de vluchtelingen, geweld tegen vrouwen, de economie of serieuze politiek betreft.

Schoenen duiken in deze stroom maar zelden op. Een vriend fotografeert elke zes weken zijn versleten hardloopschoenen en post ze met het nieuwe paar ernaast. Een kunstenares etaleert zo nu en dan haar voorliefde voor hooggehakte laarzen met puntneuzen. Dat is het zo ongeveer. In Irak gooide een journalist eens een schoen naar het hoofd van Bush tijdens een persconferentie. Ook geen slecht idee. Sint met zijn merkwaardige gevolg, de boze baardmannen uit het Oosten en de snode pruikmannen uit het Westen: give them the boot.
SemiraD

Tekst: Semira Dallali