Ronald (49): Mannen zijn bang voor seksueel dominante vrouwen

Vrouwen en man

In het Surinaamse gezin waarin ik hier in Nederland ben opgegroeid werd niet over seksualiteit gesproken. Van seksuele voorlichting was dus geen sprake. Mijn broer hadden vriendinnen en die kwamen bij ons over de vloer zonder dat daar, voor zover ik weet, moeilijk over werd gedaan door mijn ouders. Mijn seksuele voorlichting heb ik op de middelbare school gekregen, van mijn vrienden en vriendinnen met wie ik de wereld ontdekte. Achteraf vind ik dat mijn ouders op dat gebied wel wat steken hebben laten vallen en dat heeft mij doen besluiten mijn dochter wel wat seksuele voorlichting te geven. Toen ze in het tweede jaar van haar middelbare school zat, heb ik haar gevraagd of ze al seksuele voorlichting kreeg. Daar reageerde ze ongemakkelijk op met de opmerking: “Nee joh, volgend jaar pas”. Dus ‘volgend jaar’ ben ik er weer over begonnen en heb uitgelegd hoe dat allemaal in elkaar zit aan de hand van een vouwboek met plaatjes. Jaren later vertelde ze mij dat ze dit aan haar vriendinnen vertelde en dat die dan vroegen hoe ze dat wist. Ze heeft mij daar voor bekroond met de titel “De beste vader van de wereld.“

De sociale kudde waarin ik mij nu beweeg, (de groep waar ik bij hoor) is wat betreft seksualiteit een stuk mondiger dan die waarin ik op opgroeide. Niet dat het beeld van de vrouw in de loop der tijd wezenlijk is veranderd, want in de media en de wereld van de entertainment wordt nog steeds een door mannen gedicteerd vrouwbeeld uitgedragen en nagevolgd. Er wordt geadverteerd met slogans als “flirten mag” of “ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook!” en in andere advertenties zijn hees fluisterende vrouwen te horen. Natuurlijk bepaalt de vrouw zelf of ze seksueel actief is en hoe. Of ze haar seksuele verleden met haar partner moet delen is iets waar zij en haar partner het over eens zullen moeten worden. Dat is iets tussen die twee mensen. Als partners beweren het niet erg te vinden wat er in het verleden heeft plaatsgevonden en aangeven daar best over te willen praten en als achteraf blijkt dat het toch moeilijker te accepteren valt dan gedacht, tja, dan is dat hoe het koekje kruimelt. Het ophemelen van de maagdelijkheid is een primitieve bezitterige houding. Het zijn vaak oudere mannen uit ‘bepaalde culturen’ die met jonge vrouwen of meisjes trouwen. Zo’n oudere man eist vaak dat het meisje maagd is. Ja, dat kan, maar van mij mogen dergelijke eisen worden afgeschaft.

Het woord slet komt op mij over als een poging een vrouw te degraderen. Ik ken zelf geen sletten. Of misschien ken ik ze wel, maar noem ik ze geen sletten. Als ik een vriendin zou hebben die 'men' een slet noemt en er zou een degelijke basis zijn om een relatie op te bouwen en deze zienswijze is wederzijds, dan zou ik geen reden zien om niet met deze vrouw een relatie aan te gaan. Wat de buitenwacht vindt boeit mij doorgaans niet.

Er zijn players in deze wereld, mannelijke en vrouwelijke. In het geval van de vrouw noemt 'men' de vrouw vaak een slet. Mannen daarentegen krijgen de titel charmeur en zijn daar soms nog trots op ook. Ideaal is voor mij wanneer mannen en vrouwen meer in contact met hun vrouwelijke kant staan en die als basishouding in hun handelen hebben. Maar dit is niet de realiteit. De realiteit is dat de mannelijke kant vaak de boventoon voert en gevoed wordt door het commerciële beeld dat de man van de vrouw heeft. Met als doel het aan de man brengen van een product waar de vrouw voor wordt gebruikt. Sex sells!

Seksuele jaloezie is volgens mij de oorzaak van de houding die sommige of misschien wel veel mannen hebben ten opzichte van vrouwen, een houding die Sunny Bergman sletvrees noemt en die ook te maken heeft met een dubbele moraal: vrouwen moeten sexy zijn, maar niet seksueel actief. De jager in de man wil namelijk als eerste zijn trofee aan de wereld tonen. Winnaar zijn, nummer één zijn. Want na nummer één volgt niets. Alleen maar vergetelheid. In de documentaire van Bergman vertelt John Gray dat het de mannelijke kant in de vrouw is die op jacht gaat. De mannelijk kant in de man deinst daar voor terug. Want hij weet niet wat hij ermee aan moet: moet hij een gevecht aan gaan met gedrag dat hij herkent, maar dat niet de uiterlijke verschijningsvorm heeft waar hij het gedrag doorgaans van kent?
Ik ben niet echt geïnteresseerd in het seksuele verleden van m'n partner. Het is leuk om het er over te hebben, maar je moet je realiseren dat het verleden tijd is. Ik streef ernaar in het hier en nu te leven. Als in een relatie problemen onder de oppervlakte sluimeren, komen die ongetwijfeld aan het licht, of je het nou wel of niet over je seksuele verleden hebt gehad. Wanneer een van twee partners ook maar een beetje aanleg voor jaloezie heeft, kan je er de klok op gelijk zetten dat het wrijving zal veroorzaken. Mijn partner en ik hebben een op spiritualiteit gebaseerde relatie. Van jaloezie is gelukkig geen sprake. We vertellen elkaar wat we fijn vinden en leren zo van elkaar wat de meest bevredigende manier is om met elkaar om te gaan.
Als je seks met iemand hebt dan heb je dat met de familie en het verleden van die persoon. Aan seksualiteit kleeft een onbesproken aspect, dat zó complex is dat je er enige spirituele kennis voor nodig hebt om het te kunnen begrijpen. Wanneer er lichaamssappen worden uitgewisseld, wordt er meer uitgewisseld dan je met het blote oog kunt waarnemen.

In haar onderzoek naar sletvrees komt Sunny Bergman tot de conclusie dat de angst van vrouwen om voor slet te worden aangezien ook gevolgen heeft voor de manier waarop vrouwen hun seksualiteit beleven. Zou je je als vrouw seksueel assertief gedragen dan heeft dit als effect op mannen dat ze wel met je naar bed willen maar je niet zien als mogelijke vaste partner. Dit maakt dat vrouwen seksueel geremd raken. Ik begrijp wel waar die angst vandaan komt. Want in diezelfde documentaire spreken mannen en jongens over vrouwen en meisjes alsof het trofeeën zijn. De misvatting die daaraan bijdraagt is het idee dat er een verband bestaat tussen seks, liefde en mannelijkheid. De uitdrukking de ware liefde vinden is behoorlijk verwarrend: er moeten liefde én seks aan te pas komen. Maar in de werkelijkheid kan je verliefd zijn zonder dat daar seks bij komt kijken. Bovendien: er zullen ongetwijfeld relaties bestaan waarin de vrouw met een dominante mannelijke kant het voor het zeggen heeft. Daar zal je een man niet snel over horen praten. En als hij dat wél doet, zal hij de situatie, in de meeste gevallen, in zijn voordeel kleuren. Omdat de mannelijke kant in hem altijd zijn mannelijkheid wil etaleren, zeker in het bijzijn van andere mannen.
Ik heb mijzelf nooit bezig gehouden met de vraag of ik een vaste relatie zou willen met een seksueel assertieve vrouw. Ik denk niet dat het een breekpunt zal zijn als ik zo iemand tegenkom. Maar dat zie ik niet zo snel gebeuren, aangezien ik een relatie heb waar ik zeer tevreden over ben.

De vraag of vrouwen seksueel bevrijd moeten worden vind ik een lastige. Ik neig ertoe om in ieder geval ook te streven naar iets wat je de seksuele bevrijding van de man zou kunnen noemen. Tegelijk vrees ik dat de seksuele bevrijding van de mens niet voor alle mensen is weggelegd. Het dierlijke deel van de mens is zó dominant, dat een groot deel van een mensenleven wordt besteed aan het bieden van weerstand ertegen, als men daar al mee bezig is. Mensen, dus vrouwen én mannen, zijn hormonaal gedreven wezens die zich niet of nauwelijks bewust zijn van de invloed die hormonen op het seksuele gedrag hebben. Daar zal ongetwijfeld een reden voor zijn. Ik denk niet dat de seksuele bevrijding tot stand kan komen door toedoen van dat dierlijke deel van de mens. Het is namelijk gericht op het zoveel mogelijk uitwisselen van genetisch materiaal.
Ik denk dat het een reden heeft dat de mens op een bepaalde leeftijd kinderen krijgt. Naarmate je ouder wordt, word je je meestal bewuster van de zware wissel die kinderen trekken op het leven van ouders. En dan zouden al die prachtige beelden waar je al van kinds af aan mee bent geprogrammeerd hun uitwerking missen en zou je wel eens kunnen besluiten dat je eigenlijk helemaal geen kinderen wilt. En dat is niet de bedoeling. Daar is de wurggreep van de natuur heel duidelijk over. En mocht het toch zover komen dat de mens het voor elkaar krijgt zich seksueel te bevrijden van wat eigenlijk? Van zichzelf? Van de natuur? Van het genetische uitwisselingsprogramma? Van maatschappelijke conventies? Er is inderdaad genoeg om ons van te bevrijden.

Tekst: Ronald, Heske van der Vossen en Henna Goudzand Nahar
Beeld: Anne Tjin