Rauwe dancing queen heeft geen tijd voor ziektes

cd sharon jones

Sharon Jones & the Dapkings
Give the people what they want
Daptone Records, V2 Benelux, 2014





Per definitie kunnen Sharon Jones and the Dapkings niet stuk met hun muziek, daar zij mij direct terugbrengen naar de vroege jeugd waar wij thuis, voor mijn gevoel, iedere maand een soulfeest hadden met zo´n beetje alles van Atlantic Records, Motown en Stax Records. De band bestaat sinds 2000. Op latere leeftijd heeft Sharon pas succes als solo zangeres. Men vond haar destijds te dik, te zwart, (toch al) te oud en te kort en ze had geen look. Gelukkig is zij altijd blijven geloven in een kans: God zou iets hebben voorbestemd. ´Ooit zal men mij accepteren voor mijn stem en niet mijn uiterlijk.’


Ik moet eerlijk opbiechten dat ik Sharon Jones pas ken sinds ik de documentaire over Charles Bradley heb gezien. Zij maakte een licht hautaine indruk door een opmerking over het fenomeen diva. Wellicht ben ik daardoor niet à la minute in haar muziek gedoken. De paar nummers die af en toe op de radio voorbij kwamen waren prima, maar nog steeds was ik niet echt geïnteresseerd. Dit veranderde op het moment dat het verschrikkelijke bericht over haar ernstige ziekte mij bereikte. Hierdoor werd de albumpresentatie, alsmede de aansluitende promotietour opgeschort. Nog altijd ben ik er niet aan toe gekomen mij in haar oude werk te verdiepen, maar zij was wel geregeld in mijn gedachten. Gewoon als mens. Ik stuurde haar af en toe positieve energie en hoopte op een zegenrijk herstel. Wat was ik uitgelaten bij het horen van de Music Update van Radio 6, waarin werd verteld dat zij weer was hersteld, zodat de cd spoedig gepresenteerd zou worden. De eerste single Retreat verscheen net voordat Sharon ziek werd en is heerlijk extatisch. Haar rauwe stem leent zich, vooral in dit nummer, uitstekend voor het verbaal liquideren van foute parasieten.

People Don't Get What They Deserve begint met een mooie xylofoon/blazerscombinatie. Een heerlijk bombastische aanklacht tegen inkomensongelijkheid. Het refrein van Making Up And Breaking Up heeft een hoog engelachtigheid gehalte. Ja, zo smaakvol wil ik, te zijner tijd, aan de hemelpoort wel toegezongen worden door Minni Riperton, Whitney Houston en Aaliyah Haughton. De titel en de coupletten van Sharon verkondigen het averechtse: een en al hartenleed.
Stranger To My Happiness verwoordt prachtig het gevoel dat je hebt nadat je je, met oogkleppen en roze bril op, hebt laten beroven van eigen liefde, in de hoop de ander goedgunstig te beïnvloeden.

In november werd bekend dat Sharon Jones and the Dapkings op 14 mei naar Paradiso zou komen. Te lang heb ik getwijfeld, waardoor er voor mij werd beslist: uitverkocht. Okay, ze komt ook naar het North Sea Jazz Festival, maar dat is zover weg en zo grootschalig. De oplossing diende zich een paar weken later aan. Een concert in de intieme North Sea Jazz Club. De show wordt gestart door de achtergrondzangeressen, The Dapettes. Wat een voorbeeldige stemmen. De Dapkings zijn samen met de Menach Street Band de lijstaanvoerders van de nieuwe oude soul. De verfijnde eenvoud en senange authenticiteit die iedereen op het podium uitstraalt, is schitterend. Het is heerlijk om alle verschillende karakters stuk voor stuk te observeren. Grappig om te ontdekken dat de platenbaas van Dapthone Records (het label van Sharon Jones and the Dapkings), die ik ook alleen maar kende uit de documentaire over Charles Bradley, de gitarist en bandleider van de Dapkings is. Gabriel Roth alias Bosco Mann heeft het album geproduceerd en de helft van de nummers, de mooiste, zijn door hem geschreven. Op de site van Soundonsound.com geeft hij prachtige bloemlezing over de pure kwaliteit van analoog opnemen. Vooral het belang van secuur microfoons stationeren wordt excellent beschreven. Net voordat Sharon opkomt, bedenk ik mij dat zij binnen acht maanden weer staat te rocken... Deze dame heeft de kanker met alle geweld uit haar lichaam opgesodemieterd....!!! Wat een energie...Echt een explosie!!! Ze flirt ongegeneerd met jonge jongens, heerlijk om te zien! Zet de boel volledig op stelten met de jonge dames. Tijdens haar show neemt zij je mee langs allerlei fantastische dansstijlen. Halverwege de show bedankt Sharon het publiek uitgebreid voor alle steun tijdens haar genezingsproces. Dit komt heftig binnen bij de fans. Het podium is overvol. The Dapettes staan achter de blazerssectie en komen daardoor, bij sommige nummers, jammer genoeg niet mooi uit de verf. We staan helemaal vooraan. Eigenlijk heeft het ook iets bizars om zo dichtbij te staan. Door het lage podium zit je nog net niet op schoot. Ze zingt echt voor jou en kijkt je daarbij doordringend aan. Bij het weggaan geeft ze dankbaar een hand. Sharon heeft een onuitwisbaar krachtige indruk gemaakt. Ook al duurt het concert nog geen anderhalf uur en komt zij niet terug voor een toegift. Natuurlijk heeft iedereen daar alle begrip voor.

Met dank aan www.backbeat.nl voor het ter beschikking stellen van de cd.

Tekst: Angelique Hoogmoed