Naar de bodem zwemmen

Beeld1JoyWielkens

Papa was a rollin’ …Nobody
Spel en concept: Joy Wielkens
Muziek: Vladimir Spišiak
Speellijst: www.Vetheater.nl



Van oktober 2011 tot januari 2012 is Joy Wielkens op tournee met haar nieuwe muziektheatervoorstelling Papa was a rollin’ ….Nobody. Wielkens, zo staat op de flyer vermeld, putte voor deze voorstelling uit haar eigen leven van kind uit een vaderloos gezin. Deze voorstelling werd o.a. mogelijk gemaakt door het Bijlmer Park Theater dat Wielkens als Artist in Residence de mogelijkheid bood te werken aan deze voorstelling.

Joy Wielkens is van vele markten thuis. Afgelopen jaar speelde ze mee in de film Sonny Boy. Daarvoor was ze te zien in de politieserie Van Speijk en vervulde ze rollen in musicals, theaterstukken en ook een kindervoorstelling. Het meest valt ze echter op in haar muziektheatervoorstellingen. Papa was a rollin’… Nobody is haar derde. Hiervoor maakte ze Sneeuw en NEGRA. Terecht besteedde de pers veel aandacht aan haar shows. Wielkens put voor haar programma's uit eigen leven en daarmee uit het leven van vele nieuwe Nederlanders. NEGRA ging over de vraag naar de identiteit. Papa was a rollin’… Nobody behandelt een belangrijk gegeven in zwarte gezinnen uit en in het Caraibisch gebied en Amerika namelijk die van de afwezige vader. De meest gehoorde verklaring hiervoor is dat de lange periode van slavernij, waarin slechts de belangen van de slaveneigenaren golden, daar de oorzaak van zou zijn. Gezinsverbanden werden eeuwenlang niet gerespecteerd: ouders en kinderen, man en vrouw werden regelmatig om economisch motieven van elkaar gescheiden. Of dit daadwerkelijk de oorzaak is van de niet-vaderende zwarte vader is nog maar de vraag, maar vele zwarte jongeren, zowel hier als overzee, worden opgevoed door alleen de moeder, eventueel met hulp van de familie.
Beeld2JoyWielkens

In Papa was a rollin’ … Nobody voert Wielkens een vaderloos gezin op met een moeder en twee dochters uit de wijk Osdorp in Amsterdam West. De moeder houdt zich staande door er af en toe op los te meppen. Als de oudste dochter haar vriendje komt voorstellen, gaat de moeder door het lint, omdat ze haar dochter ziet eindigen als zichzelf. De scènes die Wielkens neerzet uit zo’n gezin zijn herkenbaar. De afwisseling met klassieke Amerikaanse soulnummers uit de jaren zestig en zeventig rond dit thema is prachtig bedacht.
Dat Wielkens kan zingen is al langer bekend. Haar stem klinkt na de voorstelling na in het gehoor. Daarom is het des te jammer dat de voorstelling voor een groot deel blijft steken in het laten zien van de buitenkant van zo’n vaderloos gezin. Elk moment waarop de sfeer ‘moeilijk’ lijkt te worden komt Wielkens met een kwinkslag. Vermakelijk is o.m. de scène waarin de hoofdfiguur, in de rol van geslaagde zangeres, op bezoek is bij Oprah Winfrey en weigert in te gaan op haar gezinsachtergrond. Maar uiteindelijk wringt de keuze om er geen ‘ zielige’ voorstelling van te maken zoals Wielkens zelf een paar keer zegt tijdens haar optreden. Nergens schuurt het echt. Het blijft daardoor nogal voorspelbaar, het scheert allemaal teveel langs de oppervlakte. Dat er op het eind wel even tijd is voor reflectie verhelpt dit gemis niet helemaal. 
Joy Wielkens kan goed zingen maar dat kunnen nog wel meer zwarte vrouwen. Wat haar bijzonder maakt is haar theatertalent dat ze ook nog durft in te zetten voor moeilijke thema’s uit het leven van nieuwe Nederlanders. Wielkens rest daarom alleen nog de stap om naar de bodem te durven zwemmen!

*Joy Wielkens is samen met Manoushka Zeegelaar Breeveld ook nog te zien in de muziektheaterproductie Terugkeren van 16 t/m 20 november in het M-Lab in Amsterdam. De teksten zijn van schrijver Rashid Novaire. 

Tekst: redactie
Beeld 1: foto van flyer 
Beeld 2: Romeo Hoost