Logge aanpak

muziek Marina

MOZART: Aria’s. Marina Rebeka; Royal Liverpool Philharmonic Orchestra; Speranza Scappucci. Warner 6 154972 2.

Na haar geslaagde cd-debuut voor Warner met de Petite Messe Sollennelle van Rossini, komt de jonge Letse sopraan Marina Rebeka met een solo-ariarecital van een andere even veeleisende componist, Mozart.Veeleisend en zeer gevarieerd is het programma ook: het komt in de praktijk zelden voor dat we dezelfde sopraan in de rollen van Donna Anna in Don Giovanni, de Gravin in Figaro èn de Königin der Nacht tegenkomen. Dit schept allemaal vrij hoge verwachtingen, maar het klinkend resultaat is niet altijd even effectief. Marina Rebeka heeft heel veel techniek in huis: de coloraturen van O zittre nicht worden lang niet altijd zo nauwkeurig gezongen als hier. Maar haar zeer heldere timbre, met zijn neiging tot hardheid, neemt hier soms een schelle kwaliteit aan. Iets meer warmte en variatie van kleur was welkom geweest. Verder valt het ook op dat haar dictie in het Duits een stuk minder duidelijk en idiomatisch is dan in het Italiaans (logisch, omdat Rebeka een groot deel van haar zangopleiding in Italië heeft gedaan). Desondanks lijkt zij ooit in staat om een indrukwekkende Konstanze in Die Entführung te kunnen worden.

Doorgaans wekt het beluisteren van deze opname de indruk dat het juiste karakter van de verschillende aria’s gewoonweg niet goed wordt getroffen. Dit gebrek aan expressiviteit is echter niet zozeer aan Marina Rebeka te wijten als wel aan de zeer logge aanpak van de dirigente Speranza Scappucci, die na een carrière als pianist/coach en assistente nu pas zelf de leiding van het orkest in handen heeft genomen. Haar bijdrage is nooit meer dan middelmatig en vaker dan niet wordt het effect van een bepaalde aria onderuitgehaald door trage tempi en totaal gebrek aan fantasie. Het probleem doet zich vanaf de allereerste track voelen: zelden heeft het zinderende slotrecitatief van Elettra in Idomeneo zo saai geklonken. Even teleurstellend zijn de levenloze finale van Donna Anna’s Non mi dir en zeker de houterige vertolking van Pamina’s Ach ich fühl’s. Dat is doodzonde, want Marina Rebeka schept hier prachtige lijnen, en met de steun van een sterke dirigent had dit een memorabele versie kunnen worden. Hopelijk vindt zij een geschiktere muzikale partner voor toekomstige cd-opnames.

Tekst:David Barick