Geen Franse slag

muziek Verdi 1
muziek wargner

 

 

 

 

 

 







WAGNER: Der Ring des Nibelungen, Symfonische fragmenten. Nina Stemme; Orkest Opéra National de Paris, Philiippe Jordan. Warner 9341422 7 (2 Cd’s).


VERDI: Messa da requiem. Kristin Lewis, Violeta Urmana, Piotr Beczala, Ildar Abdrazakov ; Koor en Orkest Opéra National de Paris, Philiippe Jordan. Warner 9341402 9.

Onder leiding van zijn chef-dirigent, de Zwitser Philippe Jordan, heeft de Opéra National van Parijs de belangrijkste opname sinds lange tijd volbracht. In juni vorig jaar werd behalve de integrale uitvoering van Wagners Ring een dubbele disc met orkestfragmenten uit dat kolossale werk vastgelegd, evenals een live-uitvoering van een werk door de protagonist van de laat-19e eeuwse Italiaanse traditie, het Requiem van Verdi. Kosten (bekende solisten) nog moeite zijn gespaard voor dit project dat duidelijk bedoeld is om de positie van de Parijse Opéra als topgezelschap te bepleiten. In ieder geval is duidelijk dat Philippe Jordan en zijn orkest uitstekend werk hebben geleverd, want hun spel van zowel Wagner als Verdi is van uitstekende kwaliteit. Integrale Ring-producties waren zo goed als onbekend in Parijs voordat deze enscenering in 2010 begon, maar het klinkt alsof deze muziek het orkest met de paplepel is ingegoten. De koperblazers hebben weliswaar een typisch Franse toonkleur: eerder zacht en rond dan briljant en hard. Maar dit is nooit een nadeel, want het leidt soms tot fantastische kleuren. Luister bijvoorbeeld naar het spel van de hoorns in de prelude tot Das Rheingold dat prachtig vaag klinkt, maar er is ook genoeg kracht over voor de grote climaxen. Hier zijn de resultaten niet altijd even bevredigend: de muziek uit Rheingold is heel effectief, maar de Waldesweben uit Siegfried zijn niet lichtvoetig genoeg en de twee grote tussenspelen uit Götterdämmerung, hoewel breed van proportie, heb ik wel eens beter gehoord. Voor de slotscène voegt zich hierbij niemand minder dan Nina Stemme, de meest bewonderde Wagnervertolkster van dit moment, die overigens niet deelnam aan de geënsceneerde productie in Parijs. Daar zij nog nooit een cd-opname van deze opera heeft gemaakt, is haar aanwezigheid hier zeer welkom, ook al is haar warme, gloedvolle geluid soms iets gelijkmatiger geproduceerd dan wat wij hier horen.

In het Requiem krijgen wij de kans om de prestaties van het koor van de Parijse Opéra te beoordelen. Met zijn enorme contrasten en a cappella-passages, legt dit werk altijd de zwakheden van het koor bloot. Hier zingt het koor uit volle borst en met veel overgave, maar de subtiliteit van het orkest is toch vrij ver te zoeken. De klank van de sopraaan-, alt- en basgroepen klinkt soms te diffuus, terwijl de tenoren zingen met een veel gerichter, penetrant geluid dat voor het grootste deel goed klinkt maar uit een andere wereld lijkt te komen. Ook zijn ze in de verder uitstekend klinkende opname niet ver genoeg naar achteren geplaatst. De vormgeving van Jordan in dit werk is heel aardig, vooral in de Dies Irae, maar mijn interesse nam af in de tweede helft. Dit kan te maken hebben met de solisten, die soms te veel met zich zelf bezig lijken te zijn, in plaats van op dezelfde manier te fraseren en een ensemble met elkaar te vormen. Om die reden, ondanks goede bedoelingen, komen wij weinig memorabele momenten tegen. De tenor Piotr Beczala en de bas Ildar Abdrazakov hebben echter stemmen van internationaal formaat, zodat zij toch voor aanzienlijk luisterplezier zorgen. De bijdrage van Violeta Urmana laat helaas horen waarom zij de afgelopen jaren het grootste deel van haar rollen als sopraan heeft opgegeven. In haar beste dagen zong zij met veel meer gemak, puntigheid, en legato dan wat ze hier doet. Een relatieve nieuwkomer is de Amerikaanse sopraan Kristin Lewis, woonachtig te Wenen. Haar spinto sopraan is zeer geschikt voor deze parti en alle noten zijn er, maar haar stem mist soms de juiste kleur en de beheersing om het beste uit deze veeleisende rol te halen. In de verraderlijke Libera me met koor, ondanks een mooie pianissimo hoge Bes als slottoon, klinkt ze wat angstig, zodat de prachtige lange frases zich niet rustig ontvouwen zoals de bedoeling is.

Geen van deze beide opnames verdient een sterke aanbeveling, behalve misschien voor fans van Nina Stemme. Van Verdi in het bijzonder zijn er zeker veel betere opnames. Maar beiden maken duidelijk dat er in Parijs momenteel behoorlijk veel te genieten valt op het gebied van de opera.

Tekst: David Barick