Semira Dallali

Stories from Semira Dallali


Haute couture schoenenontwerper Christian Louboutin beweerde ergens op een website dat de pump – het soort schoenen waarin hij grossiert, met naaldhak en karakteristieke rode zool – de damesvoet in een ‘extatische’ positie manoeuvreert, wulps gestrekt en gewelfd. Zo’n standje wekt onbewust de lust op bij zowel de toeschouwer – met name de heteroman – en de draagster zelf. Op een andere website las ik, niet uit Louboutins mond, dat de rode zool een vergelijkbare signaalfunctie heeft als het felroze achterwerk van een baviaan: het schreeuwt paarbereidheid.


In haar brief aan de koning doet Joke Hermsen een appel op de solidariteit van de Nederlander. Of eigenlijk op het fatsoen van de autochtone burger, die zich schuldig maakt aan uitsluiting en discriminatie van de allochtone medelander. Juist het onhebbelijke gedrag van de autochtoon zou de gelovige allochtoon in de armen van de radicale islam drijven. Interessante hypothese, maar is dat wel zo? Ik denk van niet.


Onlangs publiceerde het populaire Britse dagblad The Daily Mail foto’s van Jon Hamm, de razend knappe acteur die Don Draper vertolkt in de bewierookte tv-serie Mad Men. Op de foto liep hij in Manhattan met zijn lieftallige blonde geliefde, de actrice en scenarioschrijfster Jennifer Westfeldt, met wie hij al een half leven samen is. Ze vormen het ideale Amerikaanse paar: Barbie en Ken, maar dan met hersens.

Vrijdag 23 december 2011, op talloze plekken in Amerika: ongeregelde meutes, vechtpartijen, politie met pepperspray, pistoolschoten, gesneuvelde ruiten. Wat was er aan de hand? Rellen in de suburbs vanwege onleefbare toestanden en massale werkloosheid? Uit de hand gelopen Occupydemonstraties?

De Belgische kunstschilder René Magritte had lak aan kunstenaarsconventies. Op de vroege ochtend hees hij zich in driedelig grijs om als een doodgewone meneer in de hoek van de woonkamer zich aan de schilderarbeid te wijden. Als surrealist had hij ook lak aan de aardse wetten.

Amerikanen zijn noeste werkers. Tijd voor vertier hebben ze nauwelijks. Volksfeesten zoals wij die kennen heb ik in éen jaar Houston en twee jaar San Diego nooit meegemaakt. Oud en nieuw bijvoorbeeld stelt weinig voor. Er wordt een lullig beetje vuurwerk afgestoken en om kwart over twaalf is iedereen weer op weg naar huis of ligt al op éen oor, morgen weer een (werk)dag. De vierde juli is een nationale feestdag waarop de Amerikaanse onafhankelijkheid wordt gevierd, vergelijkbaar met onze koninginnedag - met het verschil dat wij onze aánhankelijkheid vieren.

Create Dangerously; the immigrant artist at work
Edwidge Danticat
Princeton University Press, 2010
ISBN 978-0-691-14018-6

Pete Burns werd in de jaren tachtig bekend als de androgyne, sexy uitgedoste leadzanger van de new wave band Dead or Alive, die een internationale hit scoorde met You Spin Me Round. De band heeft geen onvergetelijk oeuvre voortgebracht en is de facto al jaren ter ziele. Burns zelf is dat allerminst, maar zijn roem – alleen nog in Engeland – berust nu louter op zijn inmiddels volop naar het feminiene doorgeschoten uiterlijk, te bizar om nog sexy te zijn.

The German Mujahid

Boualem Sansal
Vertaald uit het Frans door Frank Wynne
Voor het eerst verschenen bij Europa editions in 2009
Oorspronkelijke uitgave 2008
ISBN 978-1-933372-92-1

Twee jaar geleden zegde ik na 20 jaar mijn abonnement op de Volkskrant op. Irritatie had de overhand gekregen. Ik vond eigenlijk alleen de wekelijkse column van Nausicaa Marbe nog de moeite waard en soms een ingestuurd stuk. Om de kruiswoordpuzzel, die ik braaf iedere ochtend oploste, houd je een krant niet aan. Al eerder was ik afgestapt van de gezellig verkneuterde en verkleuterde Nederlandse televisie en de door horizontalisering vervlakte, ingekakte Nederlandse radio. Laten we maar aannemen dat het aan mij lag. Voor het journaal schakelde ik over op CNN International en BBC World en voor achtergronden stemde ik dagelijks af op de radiozender van BBC World. Het overige nieuws plukte ik her en der van het Internet. Via Google News, bijvoorbeeld, kun je je eigen rubrieken aanmaken en krijg je automatisch links naar relevante artikelen overal vandaan. Wel in het Engels, waardoor het Nederlandse nieuws verder op de achtergrond raakte. Maar dat vond ik allerminst een bezwaar.

Just Kids
Patti Smith
304 blz.
Ecco
978006621131 2
Bloomsburry Publishing
9780747548409







Houston heeft ook een IKEA. Eentje zoals we die allemaal kennen: een kolossale loods in kindvriendelijk blauw en geel langs de snelweg, softijsjes vlakbij het kinderparadijs, gezellige vleesballetjes in het restaurant en vlotte meubels en woonsnufjes uitgestald in een gigantisch doolhof over twee verdiepingen. Toen we de bezorging van een bed wilden regelen, stonden we lang te wachten omdat de IKEA-medewerker een partij spullen moest terugnemen van een stel starters.



 

 



In mijn ouderlijk huis kenden we drie Heilige Boeken. De Grote Van Dale (mijn moeder was onderwijzeres), Het Beste Boek Voor de Weg van de ANWB en het Great American Songbook (mijn stiefvader was muziekleraar). De boodschap van het woordenboek was: de zin moet je zelf maken. De ANWB leerde je: waar een wil is, is een weg. En het ‘GAS’ verkondigde de American Dream.

De verbeelding aan de macht


Too Much Happiness
Alice Munro (2009)
Short Story Collection
Douglas Gibson Books
ISBN 978-0-7710-6529-3
330 blz.


Semira Dallali: Zwarte huid als accessoire

De Franse Vogue onder leiding van hippe rockchick Carine Roitfeld is toonaangevend in de modewereld. Het moge zo zijn dat een oprukkend leger van trendsettende fashionblogs een aardige deuk heeft geslagen in het papieren bastion van de modebladen, de Franse Vogue zit nog altijd op de troon. Terwijl de blogs met de vinger aan de rappe pols van de grootsteedse straatmode voor authenticiteit staan, levert de Vogue het fantastische, peperduur geproduceerde sprookje. Zo ook in het afgelopen oktobernummer, met een modereportage die in de blogosfeer voor enige beroering zorgde*. Hiervoor fotografeerde Steven Klein Lara Stone in fetisj-achtige outfits. Naast de slobberende panties, dominatrix laklaarzen, naaldhakken, maskers, pruiken en worgkettingen (Vogue staat voor niks), zagen we het Nederlandse topmodel en de persoonlijke favoriet van Roitfeld ook poseren met een geheel nieuw attribuut: een zwarte huidskleur. Deze blackface was de reden van de ophef, niet de fetisjistische context. Die is inmiddels zo gewoontjes als sushi, zeker voor de fashionista, die zich graag vleit met de gedachte avant-garde te zijn.

De tas van de leraar
Hiromi Kawakami
Uitgeverij Atlas
ISBN 978 90 450 1570 5
190 blz.

 

Ooit maakte ik deel uit van een halfbloedjesgang. Het zal de zomer van 1977 zijn geweest. Een halfbloedje, zoals wij dat verstonden, was het gekleurde kind van een gekleurde niet-Nederlander - meestal de vader - en een Nederlandse moeder; de blondjes met dezelfde afkomst telden niet mee. De vaders van de verschillende bendeleden waren Spaans, Surinaams, Indisch en Tunesisch. Ik was het kind van de Tunesiër.