Interviews



Carla Kranendonk, beeldend kunstenaar die momenteel internationaal exposeert, staat niet alleen bekend om haar portretten van zwarte mensen maar ook om de schoenen die een grote rol spelen op deze werken. Hieronder gaat ze in op dit aspect in haar werk.

Onze voeten dragen ons ons hele leven. Daar staan we normaal gesproken helemaal niet bij stil en zo hoort het ook. Anders wordt het als je last krijgt van voetklachten. Voordat ik aan de opleiding voor pedicure begon wist ik niet dat er zóveel aan voeten te zien was. Er ging een wereld voor me open!
Er bestaan vier basis voettypen. Een blauwdruk van jouw onderdanen door een pedicure,  podoloog of podotherapeut onthult welk voettype je hebt.

Schoeisel betekent voor mij dat het onderdeel is van een geheel. Voor mij is het belangrijk dat ik mijn schoenen kan combineren met mijn outfit. Hierbij is het dan ook belangrijk dat mijn schoenen passen in een totaalplaatje.

De schoenen die ik draag, bepalen hoe ik me voel. Door de 'juiste' schoenen voel ik me zelfverzekerder. 'Verkeerde' schoenen zijn voor mij platte schoenen, pumps en schoenen met een scherpe punt. Ze maken dat ik me juist minder prettig voel. Die 'juiste' schoenen waar ik me lekker in voel, zijn iets stoerder maar toch elegant met een stevige, maar elegante hak. Zo kan ik elegant èn zelfverzekerd rondlopen, zowel in mijn vrije tijd als op het werk. Ik ben van mening dat schoenen je totale styling of kledij kunnen maken of breken.

Schoenen vind ik bij uitstek het kledingstuk om een bepaalde ‘look’ of ‘dress code’ neer te zetten. Eenzelfde outfit kan, gecombineerd met verschillend schoeisel, bijvoorbeeld laarzen met een hakje of sneakers, immers een totaal andere look creëren. Ik probeer door middel van mijn schoenen af te wijken van het doorsnee modebeeld. Door mijn schoenen kan ik mij onderscheiden van de anderen.

Ik denk dat ik gemiddeld, 1200 euro per jaar uitgeef aan schoenen. Ik draag vooral pumps en laarzen. Altijd met hakken van minimaal 5/6 cm. Ik heb zeker 20 paar laarzen en 80 paar schoenen met hakken. Mijn schoenen moeten apart zijn en een beetje lekker zitten. Het merk, of de ontwerper, daar let ik niet zo op  maar ik heb wel favorieten, zoals Jan Janssen en Fred de la Bretoniere. Als ik me op financieel gebied meer zou kunnen permitteren qua schoeisel, dan kocht ik alles wat ik mooi vind.


Twaalf jaar geleden richtte Liza Snook het Virtual Shoe Museum (www.virtualshoemuseum.com) op, een schoenen museum op internet. Hier vindt je een uitgebreide collectie bijzondere schoenen en kunstwerken, gemaakt door ontwerpers en kunstenaars van over de hele wereld. De laatste jaren maakt Liza Snook vanuit deze online collectie, samen met diverse musea en opdrachtgevers in en buiten Europa, ook ‘echte’ schoenententoonstelligen.



Romel Noordenbos is designer. Hij ontwerpt producten en prototypes voor bedrijven en consumenten. Hij wil innoveren en daarnaast  voorzien in een totaalpakket voor de klant. Romel gaat meestal uit van een idee of een vraag van een klant en werkt vervolgens toe naar een daadwerkelijk product dat in de werkplaats vervaardigd kan worden. Dat kan zowel in kleine als grote oplagen.
Van historie en hysterie


Hoge hakken zijn een paradox, schreef journaliste Rona Berg in Vogue. Ze kunnen een vrouw zowel machtiger als machtelozer maken. Ze kunnen helse pijnen veroorzaken en kunnen verleidingskracht geven. Die paradox is ook in steeds meer in clubs en discotheken te vinden in de vorm van ballerina-automaten. Hooggehakt uitgaan en als de pijn echt niet meer te harden is, voor ongeveer 10 euro een paar ballerina's uit de muur trekken en met je pumps in de hand weer naar huis.

Joke J. Hermsen refereert in haar open brief aan de koning De vraag is wat we wél kunnen doen onder andere aan een Friese gemeenteraad. Deze raad stelde de financiering van antidiscriminatiebureau Tûmba ter discussie vanwege een poster met een witte en zwarte Sint die elkaar een high five geven. Inmiddels hebben vier Friese gemeenteraden een zelfde motie aangenomen.

Beste Dorothee,

De laatste maanden heb ik veel aan u moeten denken. Ik vraag me af hoe u zou reageren op wat er de afgelopen tijd gaande is in onze samenleving. Tot welk boek u dit zou inspireren. De Griekse crisis, die een Europese crisis is. De vluchtelingestroom en wat die in uw vaderland Duitsland teweeg heeft gebracht, en in heel Europa teweeg brengt. In uw buurland Hongarije hebben ze zelfs een kersvers ijzeren gordijn opgericht.

Amsterdam, 3-12-2015

Geachte Consul-generaal, geachte heer Van der Zande,

Op 11 oktober 2015 vond de feestelijke opening plaats van de nieuwe locatie van het consulaat-generaal van het Koninkrijk der Nederlanden in Erbil met als  werkgebied de provincies van de Koerdistan Autonome Regio in Irak (Duhok, Erbil en Sulaymaniyah). Ik vond op het internet een foto van de opening, naast andere berichten over Nederlandse activiteiten in Koerdistan.

Amsterdam, 7 december 2015


Geachte minister-president, beste Mark Rutte,



Misschien krijgt u heel vaak brieven en neemt u niet de tijd om die allemaal te lezen. Toch schrijf ik deze en hoop ik dat die door u en anderen gelezen wordt.


In haar brief aan de koning doet Joke Hermsen een appel op de solidariteit van de Nederlander. Of eigenlijk op het fatsoen van de autochtone burger, die zich schuldig maakt aan uitsluiting en discriminatie van de allochtone medelander. Juist het onhebbelijke gedrag van de autochtoon zou de gelovige allochtoon in de armen van de radicale islam drijven. Interessante hypothese, maar is dat wel zo? Ik denk van niet.

Brief aan de koning,

door Joke J. Hermsen


Amsterdam, 19 november 2015


Geachte Majesteit, beste Willem-Alexander,

Hoewel het zeker niet mijn gewoonte is om mij als rechtgeaard republikein in momenten van vertwijfeling tot de koninklijke familie te wenden, zie ik nu even geen andere uitweg meer:


Seks was iets heel normaals bij ons thuis. Voorlichting kan ik me niet herinneren, maar ik zal op iedere vraag gewoon een zinnig antwoord hebben gekregen. De NVSH tijdschriften en pornotijdschriften wisten wij als kinderen in huis te liggen; die keken en lazen mijn broertjes en ik. Verder werd het open huwelijk van mijn ouders en andere bedpartners in huis óók normaal gevonden. Het waren de jaren 70.

In het Surinaamse gezin waarin ik hier in Nederland ben opgegroeid werd niet over seksualiteit gesproken. Van seksuele voorlichting was dus geen sprake. Mijn broer hadden vriendinnen en die kwamen bij ons over de vloer zonder dat daar, voor zover ik weet, moeilijk over werd gedaan door mijn ouders. Mijn seksuele voorlichting heb ik op de middelbare school gekregen, van mijn vrienden en vriendinnen met wie ik de wereld ontdekte.

Ik was vrij jong toen mijn ouders (van Surinaamse komaf) scheidden en de kinderen bij mijn moeder achterbleven. De eerste jaren van onze jeugd woonden wij in Suriname. Met mijn moeder verhuisden we toen we wat ouder waren naar Nederland.
Mijn moeder heeft zich in de opvoeding van haar kinderen altijd vrij open opgesteld en hanteerde geen autoritaire opvoedstijl, zoals dat gangbaar was in haar tijd, haar generatie en cultuur.

 


Bij mij thuis werd er opvallend weinig tot niet over seks gepraat en nooit over seksuele voorlichting. Mijn zus en ik hebben dan ook geen verschillende mannen- of vrouwenmoraal meegekregen. Een maal heb ik voorlichting gekregen op de middelbare school. Veel weet ik daar niet meer van. Het ging in ieder geval over voorbehoedsmiddelen.

Seksualiteit was bij mij thuis nooit een probleem. Ik kon altijd wel terecht met mijn vragen en mijn moeder ‘peilde’ wel eens hoe ver ik was met betrekking tot mijn puberteit. Ze vroeg dan wel eens op een doordachte manier of er al een keer ‘wit spul uit mijn penis’ kwam. Ik had vroeger een te kleine voorhuid en moest die namelijk wel eens oprekken. Ik was toen ongeveer tien jaar, gok ik. Ik schaamde me toen ze dat vroeg, niet wetend dat het eigenlijk heel normaal is om te masturberen.
Op dat moment was ik eigenlijk al veel verder. Samen met mijn broer en neef keek ik naar programma’s als Sexcetera en keken we al porno. Ik was ongeveer negen toen we daarmee begonnen. Later werd er natuurlijk wel meer over seksualiteit gepraat, en ook over vrouwen en kindjes maken.
Syndicate content