Columns


Haute couture schoenenontwerper Christian Louboutin beweerde ergens op een website dat de pump – het soort schoenen waarin hij grossiert, met naaldhak en karakteristieke rode zool – de damesvoet in een ‘extatische’ positie manoeuvreert, wulps gestrekt en gewelfd. Zo’n standje wekt onbewust de lust op bij zowel de toeschouwer – met name de heteroman – en de draagster zelf. Op een andere website las ik, niet uit Louboutins mond, dat de rode zool een vergelijkbare signaalfunctie heeft als het felroze achterwerk van een baviaan: het schreeuwt paarbereidheid.

De foto stamt uit de serie ‘Verdwijnende of Komende Man’, onderdeel van de Graffitti der Natuur. Men kan er alles of niets in zien als men maar weet dat het niet bedoeld is; ook pleisterwerk kent haar verval. Maar in de linkerbovenhoek, als bijvangst, staat het woord Puta geschreven.

Fotograaf Patricia Börger vroeg drie vrouwen wat zij verstaan onder "je sexy voelen".

Over de documentaire Sletvrees van Sunny Bergman en Luce Irigaray.


Om maar direct met de deur in huis te vallen: na het zien van de documentaire Sletvrees van Sunny Bergman bleef ik met een teleurgesteld en vooral een onbevredigd gevoel achter. Een beetje hetzelfde gevoel als na een one-night-stand eigenlijk. Ik had het gevoel dat we door deze documentaire in plaats van dichter bij onszelf en onze seksualiteit te komen, verder van onze seksualiteit af worden gemanoeuvreerd, alweer een beetje hetzelfde gevoel als bij een one-night-stand.

De Libanese auteur Rabih Alameddine beschrijft in zijn jongste roman An Unnecessary Woman een bejaarde boekverkoper, die terugkijkt op haar leven. Op een goed moment laat hij haar de Ierse dichter William Butler Yeats citeren:  “The tragedy of sexual intercourse is the perpetual virginity of the soul.”  De tragiek van seksuele gemeenschap is de eeuwige maagdelijkheid van de ziel. et is een poëtische, raadselachtige uitspraak. Het suggereert dat het seksuele lichaam bezoedeld, geschonden is.

Aimé Fernand David Césaire werd in 1913 geboren op het Frans-Antilliaanse eiland Martinique. Hij was schrijver, vooral dichter, politicus en grondlegger van de Négritude. Na zijn middelbare school in Fort-de-France, de hoofdstad  van Martinique, ging hij met een beurs aan het prestigieuze Lycée Louis-le-Grand in Parijs studeren. Daar ontmoette hij Léon Damas uit Frans Guyana/Cayenne en Léopold Senghor, de latere president van Senégal. Ze deelden een passie voor poëzie en bleven altijd vrienden. Ze begonnen verschillende tijdschriften waaronder “l‘Étudiant Noir”, ‘de Zwarte Student’. Daarin werd in 1935 het begrip Négritude ontwikkeld.

Er is in Amerika op gezette tijden ophef over het N-woord. Nu weer met zuidelijke televisiekok Paula Deen, die het woord op de werkvloer zou hebben rondgestrooid en die na een daarmee samenhangende rechstzaak over discriminatie de zak heeft gekregen van haar werkgever, The Food Network. Toch bestaat er veel steun voor Deen, in de trant van “mensen, ga lekker een Marsreep frituren, er zijn wel ergere problemen in de wereld en onze gezellige, grijze lachebek bedoelt het heus niet kwaad.” Het Food Network kreeg dan ook een ware shitstorm te verwerken op hun Facebookpagina. Niet Paula Deen was fout bezig, maar zij.

We kopen met z'n allen bakken met kleding per jaar. Het is goedkoop, en de collecties veranderen elke paar weken, dus je ziet er voor weinig geld tiptop uit. En is er iets nieuws in de mode? Koop je dat toch ook gewoon? Niks mis mee, zegt de Schone Kleren Campagne, een organisatie die opkomt voor betere arbeidsomstandigheden in de kledingindustrie. Kleding kopen is natuurlijk ontzettend leuk. Maar heb je ook wel eens naar dat labeltje binnenin je nieuwste aanwinst gekeken? Grote kans dat daar Made in Bangladesh staat.

Laten we het eens over negers hebben. Dat schreef (de witte) wetenschapsjournalist Marcel Hulspas afgelopen weekend op The Post Online. Hulspas had aanstoot genomen aan een (zwarte) Bijlmerse radiomaker, die in zijn uitzendingen over racisme praat als een gevolg van de slavernij.
Als reactie daarop wilde Hulspas graag duidelijk maken dat hij het stom vindt dat het woord 'neger' in onbruik is geraakt, en dat de koloniale tijd voor slaven ook eigenlijk best wel leuk was. "Slaven op plantages werkten niet echt wat je noemt hard; vaak niet meer dan tot drie uur 's middags. Ze kregen meestal kleding en voedsel van hun eigenaar, en hielden genoeg tijd over om in hun eigen tuintjes van alles te telen." Klinkt best gezellig, en dus moet het volgens Hulspas 'maar eens afgelopen zijn met dat zelfgekozen zwelgen in slachtofferschap'.

150 jaar geleden was het einde van de slavernij in Suriname en de Nederlandse Antillen een feit. Het woord “slavernij” klinkt voor velen dan ook als iets uit een ver verleden. Maar helaas bestaat slavernij nog altijd. Sterker nog, wij als westerse consumenten hebben er dagelijks mee te maken. Denk bijvoorbeeld aan de kledingindustrie. Twee maanden geleden, op 24 april, werkten meer dan 2000 kledingarbeiders in het Rana Plaza, een gebouw met vijf fabrieken in Bangladesh, aan T-shirts, vesten en broeken die bij ons in de winkels hangen.






fair-haired

adjective

1.  having light-colored hair.

Bij de Islamitische Touaregs zijn het de mannen die hun gezicht bedekken met een sluier, en niet de vrouwen.

Vrouwen tussen tweedehands en vintage kleding op een warme lentedag.

Op tweedehandsmarkten is nog veel en betaalbare vintage te vinden maar vintage wordt steeds populairder en schaarser. Het best bewaarde geheim van de vintage kledinghandelaar is meestal waar hij zijn spullen inkoopt.


Een boel mediatieten de afgelopen week. Een groep die zich Stoere Vrouwen noemt, ging op de Dam in Amsterdam uit de kleren voor Fair Fashion. Vrouwen in Montevideo in Uruguay dansten naakt voor het parlementsgebouw om aandacht te vragen voor het recht op abortus. En kunstenares Tinkebell verkocht bij Pauw & Witteman een blootkalender met zichzelf erop omdat ze twee meisjes uit Manila wil redden van de prostitutie.
Drie feministische golven achter de rug en nog altijd is een stel borsten een van de meest effectieve manieren voor vrouwen om de media te halen. Ik word er vrolijk en treurig van. Vrolijk omdat vrouwen wereldwijd het leven kunnen ontregelen, alleen maar met hun lichaam. Treurig omdat deze vrouwen geen ander kapitaal (denken) te hebben dan hun borsten om de media-aandacht op te eisen.

Syndicate content